A Cosmic Embrace
Kozmik Kucaklaşma
Once, in a time beyond all knowing, the universe was filled with light.
The stars were so young, so vibrant with life, that they could scarcely contain their energy. Great clusters of light spilled from them, scattering into the vastness around them.
Yet some nebulae seemed to have found their way among the stars, attempting to cast shadows over their brilliance.
A ceaseless dance of motion and chaos unfolded, with no way of knowing which would prevail.
Then, from within the cool blue depths, a glow of amber and burnt orange emerged. It slowly folded inward, wrapping its arms around its own body, as though seeking shelter from the swirling clouds of cosmic dust.
Only its bowed head could be seen above its shoulders.
Perhaps it was a turning inward, a moment of quiet reflection.
Perhaps it was an embrace.
Or perhaps, somewhere between the glowing oranges and the tranquil blues, a love story was unfolding.
This story is dedicated to those who know their own worth and love themselves just as they are.
Bilinmez zamanlardan bir zaman Evren ışıkla dolmuştu. Yıldızlar öyle genç ve yaşam doluydular ki, enerjilerini durduramıyor, etraflarına ışık kümeleri saçıyorlardı. Ama bazı bulutsular aralarına girmeyi başarmış görünüyorlar, yıldızları gölgelemeye çalışıyorlardı. Kimin kazanacağı belli olmayan bir devinim bir karmaşa sürüp giderken, serin maviliklerin içinden sıyrılan kahverengi turuncu ışıklar kendi üstüne kapanıp, toz bulutlarından korumak istercesine gövdesine sarıldı. Omuzlarının üzerinde sadece öne eğilmiş başı görülebiliyordu. Bu bir içe dönüş, bir kucaklaşmaydı belki. Belki de bir sevda yaşanıyordu turuncularla maviler arasında.
Bu öykü kendi değerini bilen ve kendini olduğu gibi sevenler içindir.