We have all had our dark times, when despair and helplessness have driven our spirits to their lowest depths. We have struggled endlessly, and in vain, to free ourselves.

Then, somehow, from somewhere, a slender ray of light has found its way into our hearts, gradually growing, spreading, awakening our hope.

Is it a branch we can cling to? Is it a reasonable suggestion, a possible solution that reaches us and stirs the hope rising and bubbling within?

It is neither a branch to hold on to, nor whispers offering solutions that reach us.

It is that slender ray of light widening and spreading, illuminating our path and, little by little, our entire world.

It is that light which allows us to see what surrounds us, which helps us understand the truth.

Darkness is illuminated by the light that falls upon our path.

And those rays of light illuminate the entire universe.

Umutsuzluktan, çaresizlikten moralimizin diplere dayandığı yoğun karanlık zamanlarımız olmuştur. Boş yere kurtulmak için çırpınıp durmuşuzdur. Sonra nasıl olmuşsa olmuş bir yerlerden incecik bir ışık çizgisi düşmüştür yüreğimize, giderek büyüyen, genişleyen, umudumuzu tetikleyen. Tutunduğumuz bir dal mıdır, akla yakın bir çözüm önerisi midir bize ulaşan, içimizde köpük köpük kabaran umudu yaratan? Ne bir daldır tutunacak ne de çözüm öneren fısıltılardır bizi yakalayan. O incecik ışık çizgisidir, genişleyip yayılan, yolumuzu, giderek dünyamızı aydınlatan. O ışıktır çevremizi görmemizi sağlayan, gerçekleri bize kavratan. Karanlıklar önümüze düşen ışıklarla aydınlanır. Ve o ışıklar tüm evreni aydınlatır.