Father God?
Tanrı Baba mı?
In the old days, when I was still trying to understand how religions came into being and from what fears they arose, I used to imagine a Father God somewhere up in the heavens, constantly watching us, ready to punish us.
I had not invented this image myself. Somehow, I don’t know how; it had been planted in my mind.
And so, this painting is my imagining of what it might be like if there really were a Father God above the lines, the colors, and the many possible worlds…
Anyone who wishes to see him, who looks at the painting with curiosity and the desire to find him, will surely see the Father God hidden within it.
The Father God who surveys the universe through narrowed eyes beneath his furrowed brows, who lets not even a bird fly without his knowledge, who forgives not even mistakes, and who takes great pleasure in punishment.
The Father God who both loves and beats.
Why a father? Why not a mother? As though she were not the one who creates, who gives birth, who raises and sustains life.
He is merely a father sitting in his corner, waiting, ever ready to punish.
Do you remember your mother ever frightening you with the words, “I’ll tell your father…”?
Eski zamanlarda, henüz dinlerin hangi korkulardan ve nasıl oluştuğunu öğrenmeye çalışırken, göklerde bir yerlerde bizi cezalandırmak için sürekli izleyen bir Tanrı Baba hayal ederdim. Bu hayali ben uydurmamıştım, hayal nasıl bilmiyorum ama kafama sokulmuştu. İşte bu çalışmam çizgilerin, renklerin, olası birçok dünyanın da üstünde bir Tanrı Baba olsaydı eğer… çalışmasıdır. Görmek isteyen, çevresine bu istekle, merakla bakan resmin içindeki Tanrı Baba’yı görür şüphesiz. Çatık kaşlarının altına gizlediği kısık bakışlarıyla evreni kolaçan eden, kendisinden habersiz kuş uçurtmayan, hataları bile affetmeyen, ceza vermeyi çok seven Tanrı Baba’yı. Hem seven hem döven Tanrı Baba’yı. Neden baba? Neden ana değil de baba? Sanki yaratan o değil, doğuran, büyüten, yaşatan o değil. O, yalnızca köşesinde oturmuş cezalandırmak için hazır bekleyen bir baba.
Hiç annenizin sizi; “seni babana söylerim…” diye korkuttuğunu hatırlar mısınız?