Sanatçı Rezan Ӧzger' in atölyesine konuk olun.
NEDEN RESİM YAPIYORUM?
Yaşar Kemal [Kimsecik 3 / Kanın Sesi’ nden]
“Ferhat usta var ya biçimlerini, renklerini hiç başka yerden almıyor, maviyi göklerden, denizlerden, mavi çiçeklerden almıyor. Onun bütün renkleri kendi yüreğinin kuyusunda, bütün biçimleri de orada. İşte her şeyi oradan çıkarıyor. Gözü yüreğindeki kuyunun aynasında, ışığında. Onun yüreğinde on bin yeşil, on bin mavi, on bin turuncu var.
Bu dünyayı Ferhat usta hak etmiş, dünyayı çoğaltmıştır. Dünyayı hak etmek her kula nasip olmaz. Bakın şunlara, şu Ferhat ustanın parmaklarının ucundan akan, çoğalan dünyaya… Bu Ferhat ustanın yaratan, dünya kadar zengin, güzel usta yüreğidir. Buraya, şu dört tekerlekli arabaya her şeyini, varını yoğunu dökmüş Ferhat usta, dünyayı da öyle bir hak etmiş ki helâl olsun bu dünya ona, anasının ak sütü gibi.
Bu arabayı önce tozlar kaplayacak. Bu tozları bir gün, iki gün Mustafa silecek. Sonunda da unutacak. Haydi unutmadı Mustafa, her gün sildi diyelim, bir gün gelecek, bu Çukurova güneşi altında boyalar solacak, sonra da dökülecek. Sonra da, sonra da araba toptan çürüyecek. Bunu Ferhat usta bilmez mi, herkesten iyi bilir. Bilir ya, onun işi budur. O, yüreğinden güzel renkleri, biçimleri şu arabanın üstüne dökmek zorundadır. Renklerin döküleceği, arabanın çürüyeceği onu pek ırgalamaz. Onun hünerini birkaç günlük de olsa, birkaç dakikalık da olsa insanlar göreceklerdir ya… “
İşte ben de, Ferhat usta gibi, yüreğimdeki renkleri, biçimleri tuvalime dökmek zorundayım. Birkaç günlük de olsa… Birkaç dakikalık da olsa görebilmek, gösterebilmek için…
Rezan Özger
WHY AM I PAINTING?
Yaşar Kemal [From Kimsecik 3 / The Sound of Blood]
“You know master Ferhat, right? He doesn’t take his forms or colors from anywhere else. He doesn’t take blue from the sky, the seas, or blue flowers. All his colors come from the well of his heart, and all his forms are there too. He draws everything from that well. His eyes are on the mirror, on the light of the well in his heart. In his heart, there are ten thousand greens, ten thousand blues, and ten thousand oranges.Master Ferhat deserves this world; he has enriched the world. Not everyone is destined to deserve the world. Look at these things flowing and multiplying from the tips of master Ferhat’s fingers… This is the heart of master Ferhat, a heart that creates, as rich and beautiful as the world itself. Master Ferhat has poured everything he has, all his wealth, into this four-wheeled cart. And he has earned the world in such a way that the world is rightfully his, as pure as a mother’s milk.
This cart will first be covered by dust. Mustafa will wipe off the dust one day, two days. In the end, he’ll forget. Let’s say Mustafa doesn’t forget and wipes it every day—one day, under this Çukurova sun, the paint will fade, and then it will peel off. After that, the cart will completely rot. Doesn’t master Ferhat know this? Of course, he knows. He knows better than anyone. But this is his craft. He must pour the beautiful colors and forms from his heart onto this cart. The fact that the colors will fade or that the cart will rot doesn’t bother him much. As long as people can see, even for a few days… even for a few moments… his craft will be visible to them.And so, like master Ferhat, I too must pour the colors and forms in my heart onto my canvas. Even if only for a few days… or just for a few moments… to see, to show…”
Rezan Özger