YAŞAMAYA DAİR
Resim yaparken, yani önümde tuvalim, paletimde renklerim, elimde fırçalarım varken, çizgilerin ve renklerin dünyasında kaybolurum. Bildiğimiz anlamda zaman durur, alıştığımız dünya silinip gider. Resmimle, renklerimle bütünleşir, yeniden var olurum. İşte o zaman gerçekten yaşadığımı hissederim. İçimdeki tutku, binbir renk ve ışıkla tuvalime yansır.
Yaşamı, sevgiyi ve doğayı renklerimle harmanlarken, bu muhteşem ve gizemli evrenin, bu güzel dünyanın bir parçası olduğumu hissederim. İçimi tatlı bir heyecan kaplar. Bildiğim bir şiirin dizeleri gelir aklıma: “Yaşamak güzel şey be kardeşim…” Bazen bu duyguların etkisiyle yaşama dair öyküler de yazarım.
Yaşamı ciddiye alırım. Öylesine ciddiye alırım ki ona dair her şeyi öğrenmek, keşfetmek isterim. İçimde hiç dinmeyen, hiç tükenmeyen bir merak taşırım.
İşte böyle… Yaşama dair resimler yapar, yaşamaya dair öyküler yazarım. Sadece kendim için… Bir gün, “Ben gerçekten yaşadım.” diyebilmek için.
ON LIVING
When I paint, with my canvas before me, colors on my palette, and brushes in my hand, I lose myself in a world of lines and colors. Time, as we know it, stands still, and the familiar world fades away. I become one with my painting, with my colors, and I come into being anew. It is then that I truly feel alive. The passion within me finds its expression on the canvas through a thousand shades of color and light.
As I weave life, love, and nature into my colors, I feel that I am part of this magnificent and mysterious universe, part of this beautiful world. A gentle excitement fills my heart. The lines of a familiar poem come to mind: “Life is a beautiful thing, my brother…” Sometimes, inspired by these feelings, I also write stories about life.
I take life seriously. So seriously that I want to learn everything about it, to explore and discover all that it holds. Within me lives an insatiable curiosity, one that never fades and never runs dry.
And so it goes… I paint pictures of life and write stories about living. For myself alone… So that one day, I may say, “I have truly lived.”
Rezan Özger
COSMOS
KADIN PORTRE / FEMALE PORTRAIT
ERKEK PORTRE / MALE PORTRAIT 2023
KADIN PORTRE fEMALE PORTRAIT (EARLIER WORK)
ATLAR / HORSES
SEVMEK DOKUNMAKTIR
Biz insanlar sevme yeteneğine sahip olduğumuz gibi, alabildiğine de sevilme ihtiyacı duyarız. Dokunmadan tanıyamaz hatta öğrenemeyiz. Dokunmadan sevemeyiz. Ve dokunulmak isteriz, sevildiğimizi duyumsamak için.
Varoluşumuzu izleyen binlerce yıl, önce avcı, sonra toplayıcı ve yetiştirici olarak kabileler halinde doğayla ve diğer canlılarla dokunarak, severek uyum içinde yaşarken, geçirdiğimiz evrim sonucu kendimizi çıldırtıcı bir hız ve yoğunlukla dört bir yanımızdan kuşatılmış toplumlar içinde bulduk. Bu sonuçta zekâmızın da büyük rolü oldu(!)
Doğadan uzaklaşıp, ona yabancılaşırken kendi doğamıza da yabancılaştık. Tehlike her an, her yerde olunca, savunma güdülerimiz öne çıktı. Duygularımızı sürekli bastırarak, iç dünyamızı en yakınlarımıza bile kapatıp, giderek kalabalıklaşan bir dünyada yapayalnız kaldık.
Doğadan koptukça doğanın bir parçası olduğumuzu unuttuğumuz gibi, dünyamızı diğer canlılarla paylaşmamız gerektiğini de unuttuk. Ayaklarımız toprağın ılık dokunuşunu, ellerimiz ağaç gövdelerini, bitkilerin hışırtılı serinliğini, sevdiğimiz, kullandığımız ya da yediğimiz hayvanların yaşam titreşimini, cildimiz güneşin yakıcı sevgisini, damağımız doğal yiyeceklerin tadını unuttu.
Bu unutuşlar bizi kendimize yabancı kılmakla kalmayıp, dünyamızın güzellik ve zenginliklerine, milyonlarca yılda oluşmuş dengesine ve ritmine, tüm canlı türlerine, öteki insanlara, yaşam kaynağımız havamıza, suyumuza, bu günümüze ve geleceğimize yönelik bir şiddeti doğurdu ve besledi. Para adında bir güç yarattık ve onun kölesi olduk.
Durup bir düşünmemiz gerekiyor. Ne yapıyoruz biz? Beton yığınları haline getirdiğimiz kentlerimizi bırakıp, gözlerimizi bir an dünyamıza çevirelim. Koskoca evrende, yaşamak için sahip olduğumuz “tek” yer. Varlık nedenimiz. Evimiz. Üstelik biz insanlar da dahil, üstünde, içinde yaşayan tüm canlıları besleyip yaşatacak kapasitede.
Böylesi zengin, böylesi anlamlı ve güzel bir dünyayı sevmek ve saygı duymak yerine öldürmek neden? Ona yönelen şiddet aslında doğrudan bizi de yaralamıyor mu?
Uzun yıllar resimlerimde, “Sevmek Dokunmaktır” temasını işledim. Çeşit çeşit dokunuşların resimlerini yaptım. Kimi zaman bir bakış, kimi zaman uzanan bir el, yaslanan bir omuz, bir yöneliş, bazen bir duruş, bir titreşim, bir ışıkla… en çok da renklerle… içimden akıp gelen renklerle dokundum tuvallere. Yaşanan onca vahşetin içinde bile, dünyamızın zenginliğini, güzelliğini, unuttuğumuz sevgiyi, mutluluğu anımsatmak için.
Doğanın bir parçası olduğumuzu hatırlar, onun olağanüstü ritmine kulak verir, paylaşmayı yeniden öğrenir, canlılığa saygı duyar ve yaşamı seversek; yalnızlığımız son bulur, acılarımız diner, mutluluğu yakalarız diye. Dünyamıza verdiğimiz zararları onarma şansını elde edebiliriz diye. Çocuklarımızın ve torunlarımızın da güzel bir dünyada yaşayabilecekleri umudunu taşıyabilelim diye.
TO LOVE IS TO TOUCH
As human beings, we possess the capacity to love, but we also have an equally profound need to be loved. Without touch, we cannot truly know or even understand. Without touch, we cannot love. And we long to be touched, to feel that we are loved.
For thousands of years following our emergence, we lived in tribes, first as hunters, then as gatherers and cultivators, touching and loving the natural world and the other living beings with whom we shared it. We existed in harmony with nature. Yet, through the course of our evolution, we eventually found ourselves surrounded on every side by societies moving at a bewildering pace and with overwhelming intensity. Our intelligence, of course, played a considerable role in bringing this about (!).
As we distanced ourselves from nature and became strangers to it, we also became strangers to our own nature. With danger seemingly lurking everywhere, at every moment, our instincts for self-preservation took precedence. We learned to suppress our emotions, closing off our inner worlds even to those closest to us. And so, in an increasingly crowded world, we found ourselves utterly alone.
As we lost our connection with nature, we forgot not only that we were part of it, but also that we were meant to share this world with other living beings. Our feet forgot the warm touch of the earth. Our hands forgot the trunks of trees and the rustling coolness of plants. We forgot the living vibrations of the animals we loved, used, or consumed. Our skin forgot the sun’s burning affection, and our palates forgot the taste of natural food.
This forgetting did more than estrange us from ourselves. It gave rise to, and continued to nourish, a violence directed against the beauty and richness of our world, against its balance and rhythms formed over millions of years, against every living species, against our fellow human beings, against the air we breathe and the water we drink, and ultimately against our present and our future.
We created a power called money, and then became its slaves.
We need to stop and reflect.
What are we doing?
Let us turn away, if only for a moment, from the cities we have transformed into mountains of concrete, and look again at our world.
In this immense universe, it is the only place we have in which to live.
The very foundation of our existence.
Our home.
And what is more, it possesses the capacity to nourish and sustain all the living beings that inhabit it, including us.
Why, instead of loving and respecting a world so rich, so meaningful, and so beautiful, do we choose to destroy it?
Doesn’t the violence we inflict upon our world wound us just as deeply?
For many years, I explored the theme To Love Is to Touch in my paintings.
I painted countless forms of touch.
Sometimes through a glance, sometimes through an outstretched hand, a shoulder to lean on, a gesture of reaching toward another. At other times, through a posture, a vibration, a glimmer of light…
But most of all, through colors.
Through the colors that flowed from deep within me, I reached out and touched my canvases.
Even amid all the brutality surrounding us, I painted to remind us of the richness and beauty of our world, of the love we have forgotten, and of the happiness we have lost sight of.
I painted in the hope that, if we remember we are part of nature, listen to its extraordinary rhythms, learn once again to share, respect all living things, and embrace life with love, our loneliness might come to an end, our suffering might ease, and we might rediscover happiness.
In the hope that we might still have a chance to repair the damage we have done to our world.
And in the hope that we may continue to believe our children and grandchildren, too, will have a beautiful world in which to live.
UFKUN ÖTESİ
“Bu sergimde fırçam bu kez ufkun ötesinde, bir parçası olduğumuz evrende dolaşıyor. Yakın evren diyelim; ışıklarına, oluştukları maddelere bilgi olarak ulaşabildiğimiz ya da ulaşabildiğimizi sandığımız yaşadığımız dünyaya görece yakın evrenden görüntülerde.
Fırçamın izlerinde oluşan gök cisimlerinin gerçek olduğunu var saysak bile görünümleri ve ışıkları kim bilir kaç bin ışık yılı öncesinden geliyor. Belki benim resmimde yaşamaya başlamadan ya da onları ilk kez görünür kılan objektiflere yakalanmadan binlerce ışık yılı öncesinde, ya bir süper novaya dönüşmüşler ya da kara delik olarak çok farklı biçimde yok olmuşlardı.
Evrenin bir parçası olarak ben bu evreni insanlar için görünür kılmak istiyorum.”Ufkun Ötesi” bu anlamdaki çalışmalarımın ilki olacak diyebilirim.”
BEYOND THE HORIZON
In this exhibition, my brush ventures beyond the horizon, wandering through the universe of which we are a part.
Let us call it the nearby universe: a realm relatively close to our own world, where we can observe celestial bodies and gather information about their light and the matter from which they are formed—or at least believe that we can.
Even if we assume that the celestial bodies taking shape through the strokes of my brush are real, who knows how many thousands of years their images and light have traveled before reaching us?
Perhaps, long before they began to live on my canvases, or were first captured by the lenses that made them visible to us, some had already exploded as supernovae, while others had undergone entirely different transformations, perhaps even becoming black holes.
As a part of this universe, I want to make its wonders visible to others through my art.
In this sense, I believe Beyond the Horizon marks the beginning of my artistic exploration of the Cosmos.
